ମୋ ଜଗା – ରଥଯାତ୍ରାର ମହାଗୀତ। ଓଡ଼ିଆ କବିତା। ଉତ୍ତମସୁର

(ଭକ୍ତି କବିତା / ଗାୟନ ଯୋଗ୍ୟ)

ନୀଳାଚଳ ଧାମର ନୀଳ ଆକାଶେ,

ଦେଖେ ତୋ ହସ ଚନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରକାଶେ।

କାଠର ଦେହେ କରୁଣା ଅପାର,

ମୋ ଜଗା, ତୁହିଁ ଜଗତର ଆଧାର।

ଆଷାଢ଼ ମାସର ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାତ,

ଶଙ୍ଖ ଘଣ୍ଟାରେ କମ୍ପେ ଏ ଜଗତ।

"ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ" ଧ୍ୱନିରେ ଆକାଶ,

ଭକ୍ତ ହୃଦୟେ ଜାଗେ ନୂଆ ବିଶ୍ୱାସ।

ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥେ କାଳିଆ ସାଆନ୍ତ,

ଦୟାର ସାଗର, ଜଗତର କାନ୍ତ।

ତଳଧ୍ୱଜ ରଥେ ବଳଭଦ୍ର ବୀର,

ଶକ୍ତିର ଜ୍ୟୋତି, ଧର୍ମର ଅଧୀର।

ଦେବଦଳନ ରଥେ ସୁଭଦ୍ରା ମାତା,

ମମତାରେ ଭରି ଦିଅନ୍ତି ସବୁ କଥା।

ରଥର ରସି ଧରି ଯେବେ ଟାଣେ,

ଲାଗେ ତୁ ମୋ ହାତକୁ ଧରିଛୁ ଗୁପ୍ତ ଠାଣେ।

ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଭକ୍ତଙ୍କ ମେଳାରେ,

ମୋତେ ଚିହ୍ନି ଡାକୁଛୁ ନିଜ ଘରେ।

ରଥର ରସି ନୁହେଁ କେବଳ ଦଉଡ଼ି,

ସେଥିରେ ବନ୍ଧା ଭକ୍ତିର ଡୋରି।

ଯିଏ ଟାଣେ ନିଷ୍କପଟ ମନେ,

ପ୍ରଭୁ ଟାଣି ନିଅନ୍ତି ନିଜ ଚରଣେ।

ଗୁଣ୍ଡିଚା ରାଣୀ ଅପେକ୍ଷାରେ ରହି,

ସ୍ନେହର ଦୀପ ଜଳାଇ ଦିନ ଗଣି।

ସାତଦିନର ସେ ଦିବ୍ୟ ମିଳନ,

ପ୍ରେମରେ ହସେ ସମଗ୍ର ଭୁବନ।

 ମାଉସୀ ମା ଡାକନ୍ତି ସ୍ନେହଭରା ସ୍ୱରେ,

"ଆସ ମୋ ପୁଅ" ବୋଲି ନିଜ ଘରେ।

ପୋଡ଼ପିଠାରେ ଭରିଦିଅନ୍ତି ସ୍ନେହ,

ମା'ର ମମତାଠାରୁ ବଡ଼ ନାହିଁ କେହି।

ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରେ ମା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଚାହିଁ ରହନ୍ତି,

ବିରହ ଅଶ୍ରୁରେ ଦୀପ ଜଳାନ୍ତି।

ହେରା ପଞ୍ଚମୀର ସେ ମଧୁର ମାନ,

ପ୍ରେମରେ ଲୁଚିଥାଏ ଦିବ୍ୟ ପୁରାଣ।

ମହାପ୍ରସାଦର ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଯାଏ ପ୍ରାଣ,

ତୋ ନାମ ଶୁଣି ମିଟେ ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା।

ଧନ ନାହିଁ ମୋର, ନାହିଁ ରାଜମହଲ,

ତୋ ଭକ୍ତି ହେଉଛି ମୋର ସର୍ବ ସମ୍ବଲ।

ବାହୁଡ଼ା ବେଳେ ଫେର ନୀଳାଚଳେ,

ଆଖି ଭିଜିଯାଏ ଭକ୍ତିର ଜଳେ।

ସୁନାବେଶେ ଝଲମଲ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର,

ଦେଖିଲେ ଲାଗେ ମିଳିଲା ଈଶ୍ୱର।

ହେ କାଳିଆ ଠାକୁର, ଦୟାମୟ ରାଜା,

ତୋ ପାଦପଦ୍ମେ ମୋ ଜୀବନର ସଜା।

ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକେ ଡାକ ରହୁ—

"ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ... ଜୟ ବଳଭଦ୍ର... ଜୟ ମା ସୁଭଦ୍ରା..."

ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ଏକେ ବର ମାଗିବି,

ତୋ ଚରଣ ଧୂଳିରେ ଜୀବନ ସଜାଇବି।

ପ୍ରାଣ ଥିବାଯାଏ ଏକେ ନାମ ଗାଇବି—

"ମୋ ଜଗା... ମୋ ଜଗା...

ତୁହିଁ ମୋ ପ୍ରାଣ, ତୁହିଁ ମୋ ଭଗବାନ...!"