ସାଙ୍ଗ... ତୁ ବଡ଼ ଲୋକ ହୋଇଗଲୁ। ଓଡ଼ିଆ କବିତା। ଉତ୍ତମସୁର

ସାଙ୍ଗ... ତୁ ବଡ଼ ଲୋକ ହୋଇଗଲୁ। ଓଡ଼ିଆ କବିତା। ଉତ୍ତମସୁର

ସାଙ୍ଗ...

ତୁ ବଡ଼ ଲୋକ ହୋଇଗଲୁ,

ଆଉ ମୁଁ...

ଆଜି ବି ସେହି ପୁରୁଣା ଦିନର

ଛାଇ ତଳେ ବଞ୍ଚିଛି।

ମନେ ଅଛି...

ଗୋଟିଏ ଥାଳିରେ ଦୁଇଜଣ ଖାଇଥିଲେ,

ଗୋଟିଏ ବୋତଲ ପାଣି

ଭାଗ କରି ପିଇଥିଲେ,

ଆଉ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନକୁ

ଦୁଇଟି ହୃଦୟ ମିଶି ଦେଖିଥିଲେ।

ସେତେବେଳେ

ଧନ ନଥିଲା...

କିନ୍ତୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ମୂଲ୍ୟ

ଅମୂଲ୍ୟ ଥିଲା।

ଆଜି ତୋ ଘର ଆଗରେ

ଦାମୀ ଗାଡ଼ିର ଧାଡ଼ି,

ଲୋକଙ୍କ ଭିଡ଼,

ସମ୍ମାନ...

ଅଭିନନ୍ଦନ...

କିନ୍ତୁ ସେହି ଭିଡ଼ ଭିତରେ

ମୋ ପାଇଁ

ଗୋଟିଏ ମିନିଟ୍ ସମୟ ବି ନାହିଁ।

ଆଗରୁ

ମୋ ଦୁଃଖ ଶୁଣି

ତୋ ଆଖି ଭିଜିଯାଉଥିଲା...

ଆଜି

ମୋ ଫୋନ୍ ଦେଖି

ତୋ ଫୋନ୍ ନୀରବ ହୋଇଯାଏ।

ଜାଣିଛୁ ସାଙ୍ଗ...

ଗରିବ ହେବାର କଷ୍ଟ

ଏତେ ନୁହେଁ,

ଯେତେ କଷ୍ଟ

ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ

ଅଜଣା ହୋଇଯିବାରେ ଥାଏ।

ତୋ ସଫଳତାକୁ

ଦେଖି ମୋତେ କେବେ ଈର୍ଷ୍ୟା ହୋଇନି...

କଷ୍ଟ ତ ସେତେବେଳେ ହେଲା,

ଯେତେବେଳେ ଦେଖିଲି

ତୋ ଜୀବନରୁ

ମୋ ନାମଟା ବି

ଧୀରେ ଧୀରେ ଲିଭିଗଲା।

କେବେ ସମୟ ମିଳିଲେ

ସେହି ପୁରୁଣା ଗାଁକୁ ଯିବୁ...

ବରଗଛଟା ଆଜି ବି ଠିଆ ହୋଇଛି,

ଚା' ଦୋକାନଟା ଆଜି ବି ଅଛି,

ରାସ୍ତାଟା ଆଜି ବି ସେମିତି...

କେବଳ...

ଆମ ବନ୍ଧୁତ୍ୱଟା

ଆଉ ସେଠାରେ ନାହିଁ।

ମୁଁ ଆଜି ବି

ତୋ ଖୁସିରେ ଖୁସି ହୁଏ,

ତୋ ନାମ ଶୁଣିଲେ

ଗର୍ବ ଲାଗେ।

କାରଣ

ସତ ବନ୍ଧୁ

କେବେ ଅଭିଶାପ ଦିଏନି...

ସେ କେବଳ

ନୀରବରେ କାନ୍ଦେ।

ଯଦି କେବେ

ଜୀବନର କୋଳାହଳ

ତୋତେ ଥକାଇ ଦିଏ...

ଆଉ ଯଦି

ପୁରୁଣା ଦିନଗୁଡ଼ିକ

ମନେ ପଡ଼େ...

ତା'ହେଲେ ଥରେ

ମୋ ଦୁଆରକୁ ଆସିବୁ...

ଦେଖିବୁ...

ମୁଁ ଆଜି ବି

ସେହି ପୁରୁଣା ବେଞ୍ଚରେ ବସି,

ତୋ ପାଇଁ

ଗୋଟିଏ କପ୍ ଚା'

ଆଉ ଅନେକ ଅକୁହା କଥା

ସାଇତି ରଖିଛି।

କାରଣ ସାଙ୍ଗ...

ବଡ଼ ଲୋକ ତୁ ହୋଇଗଲୁ...

ହେଲେ ମୋ ହୃଦୟରେ,

ତୁ ଆଜି ବି ସେହି ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗ...

ଯାହାକୁ ଡାକିଲେ

ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଯାଏ।