ସମୁଦ୍ର ପାରିର ଅଶ୍ରୁ | ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ ।ଉତ୍ତମ ସୁର

 ଏହି କାହାଣୀ ଟି ଗୋଟିଏ ଏମିତି କାହାଣୀ ଯେଉଁ କାହାଣୀର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି ମାତ୍ର ଶେଷ କେବେ ହେବ କିଛି ଜାଣି ହେଉନି ।

ସମୁଦ୍ର ପାରିର ଅଶ୍ରୁ

( ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଓ ଲିପ୍ସାଙ୍କ ଅଧୁରା ପ୍ରେମ)

 ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଓ ଲିପ୍ସାଙ୍କ ଅଧୁରା ପ୍ରେମ ଗାଥା ଓଡ଼ିଶାର ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲା, ଯେଉଁଠି ପ୍ରକୃତିର ଶୋଭା ସାଙ୍ଗକୁ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନଶୈଳୀ ଖୁବ୍ ନିଆରା। ଏହି ଜିଲ୍ଲାର ଦୁଇଟି ପ୍ରମୁଖ ସହର ହେଉଛି ଛତ୍ରପୁର ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମପୁର। ଗୋଟିଏ ପଟେ ଶାସନ କେନ୍ଦ୍ର ଛତ୍ରପୁରର ଶାନ୍ତ ପରିବେଶ, ତ ଅନ୍ୟପଟେ ବ୍ରହ୍ମପୁରର ବ୍ୟସ୍ତବହୁଳ ଜୀବନ। ଏହି ଦୁଇ ସହର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା କିଛି କିଲୋମିଟରର ଦୂରତା ଦିନେ ଦୁଇଟି ହୃଦୟ ପାଇଁ ଯେ ଜନ୍ମ ଜନ୍ମର ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଲଟିଯିବ, ତାହା କେହି କଳ୍ପନା କରିନଥିଲେ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୧: କଲେଜର ସେହି ପ୍ରଥମ ଦେଖା

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଥିଲା ଛତ୍ରପୁରର ଏକ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରର ପୁଅ। ସାଧାରଣ ଚେହେରା, କିନ୍ତୁ ଆଖିରେ ଥିଲା ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ। ପାଠପଢ଼ାରେ ସେ ଖୁବ୍ ଭଲ ଥିଲା। ସ୍ନାତକ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଛତ୍ରପୁରରୁ ଟ୍ରେନରେ ବ୍ରହ୍ମପୁର ଆସେ। ସେହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମପୁରର ଏକ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କଲେଜରେ ତା’ର ଭେଟ ହୁଏ ଲିପ୍ସା ସହିତ।

ଲିପ୍ସା ଥିଲା ଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳା ଝିଅ। ବ୍ରହ୍ମପୁରର ରେଶମ ସହର ପରି ତାର ସ୍ୱଭାବ ମଧ୍ୟ କୋମଳ ଥିଲା। କଲେଜର ପ୍ରଥମ ବର୍ଷ, ଲାଇବ୍ରେରୀର ସେହି ଧାଡ଼ି ଭିତରେ ବହି ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ ଦୁହିଁଙ୍କ ଆଖି ମିଶିଥିଲା। ପ୍ରଥମେ ବନ୍ଧୁତା, ତା’ପରେ ନୋଟ୍‌ସ ଦିଆନିଆ ଏବଂ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେହି ସମ୍ପର୍କ ପ୍ରେମର ରୂପ ନେଲା। ସେମାନେ ଏକାଠି ବ୍ରହ୍ମପୁରର ପୁରୁଣା ବସଷ୍ଟାଣ୍ଡରୁ ଗୋପାଳପୁର ବେଳାଭୂମି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଲିଛନ୍ତି। ସମୁଦ୍ରର ଢେଉ ଗଣି ଗଣି ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଜୀବନସାଥୀ କରିବାର ଶପଥ ନେଇଥିଲେ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୨: ବାସ୍ତବତାର କଠୋର ଆଘାତ

କଲେଜ ଜୀବନ ସରିବା ପରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଉପରେ ପରିବାରର ବୋଝ ପଡ଼ିଲା। ଓଡ଼ିଶାରେ ଛୋଟମୋଟ ଚାକିରି କରି ଘର ଚଳାଇବା ସମ୍ଭବ ହେଉଥିଲେ ବି ଲିପ୍ସାକୁ ନିଜର କରିବା ପାଇଁ ତାହା ଯଥେଷ୍ଟ ନଥିଲା। ଲିପ୍ସାର ଘରେ ତା’ର ବିବାହ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତା’ର ବାପା ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦେଇଥିଲେ ଯେ, ଜଣେ ବେକାରୀ କିମ୍ବା ସାମାନ୍ୟ ରୋଜଗାର କରୁଥିବା ପୁଅ ହାତରେ ସେ ନିଜ ଝିଅକୁ ଟେକିଦେବେ ନାହିଁ।

ଲିପ୍ସା ଦିନେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ପ୍ରଫୁଲ୍ଲକୁ ଫୋନ୍ କଲା। ସେଦିନ ବ୍ରହ୍ମପୁର ରାମଲିଙ୍ଗମ ଟାଙ୍କି ପାଖରେ ଦୁହିଁଙ୍କର ଭେଟ ହେଲା। ଲିପ୍ସା କହିଲା, "ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ, ବାପା ଜଣେ ସରକାରୀ ଚାକିରିଆ ପୁଅ ଖୋଜୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ବଞ୍ଚିପାରିବିନି, କିନ୍ତୁ ବାପାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଯାଇପାରିବିନି। କିଛି ଗୋଟେ କର।" ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ମର୍ମାହତ ହୋଇଗଲା। ସେ ଜାଣିଥିଲା ଯେ ପ୍ରେମ ପାଇଁ କେବଳ ଭାବନା ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୩: ଦୁବାଇ ଯାତ୍ରା ଓ ସଂଘର୍ଷ

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲା ସେ ବିଦେଶ ଯିବ। ସେ ଭାବିଲା ଦୁବାଇ ଗଲେ ସେଠାରେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରି ଅଳ୍ପ ଦିନରେ ଅଧିକ ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିପାରିବ। ସେହି ଟଙ୍କା ନେଇ ସେ ଲିପ୍ସାର ବାପାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଛିଡ଼ା ହେବ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଝିଅର ହାତ ମାଗିବ।

ଯେଉଁଦିନ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଦୁବାଇ ଯିବା ପାଇଁ ବାହାରିଲା, ସେଦିନ ଛତ୍ରପୁର ରେଳ ଷ୍ଟେସନରେ ପରିବେଶ ଖୁବ୍ ଗମ୍ଭୀର ଥିଲା। ଲିପ୍ସା ଲୁଚିକି ତାକୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ଆସିଥିଲା। ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଲିପ୍ସାର ହାତ ଧରି କହିଥିଲା, "ଲିପ୍ସା, ମୋତେ ଦୁଇ ବର୍ଷ ସମୟ ଦିଅ। ମୁଁ ତୁମ ସବୁ ଅଭାବ ପୂରଣ କରିବି। ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରିବୁ ତ?" ଲିପ୍ସା ଲୁହ ଭରା ଆଖିରେ ହଁ କହିଥିଲା।

ଦୁବାଇର ସେହି ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଖରା, ୫୦ ଡିଗ୍ରୀ ତାପମାତ୍ରା ଭିତରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଜଣେ ଶ୍ରମିକ ଭାବରେ କାମ ଆରମ୍ଭ କଲା। ସେ ଏକ ଏସି ରୁମ୍‌ରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ଅଟ୍ଟାଳିକା ଗଢ଼ିବାରେ ନିୟୋଜିତ ଥିଲା। ସେ ନିଜ ଶରୀରର କଷ୍ଟକୁ ଭୁଲିଯାଉଥିଲା ଯେତେବେଳେ ସେ ଲିପ୍ସାର ଫଟୋ ଦେଖୁଥିଲା। ସେ ଖାଇବା ପିଇବାରୁ ଟଙ୍କା ବଞ୍ଚାଇ ଘରକୁ ପଠାଉଥିଲା ଏବଂ କିଛି ଟଙ୍କା ଲିପ୍ସା ସହ ବାହାଘର ପାଇଁ ସଞ୍ଚୟ କରୁଥିଲା।

ଅଧ୍ୟାୟ ୪: ନିଷ୍ଠୁର ଭାଗ୍ୟର ଖେଳ

ଦେଢ଼ ବର୍ଷ ବିତିଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ପ୍ରାୟ ଲକ୍ଷେ ଟଙ୍କା ଯୋଗାଡ଼ କରିସାରିଥିଲା। ସେ ଭାବୁଥିଲା ଆଉ କିଛି ମାସ ପରେ ସେ ଓଡ଼ିଶା ଫେରିବ। କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟ କିଛି ଅଲଗା ଲେଖିଥିଲା। ଲିପ୍ସା ସହ କଥା ହେବା ଧୀରେ ଧୀରେ କମିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଲିପ୍ସା ଘରେ ବହୁତ ଚାପରେ ଥିଲା। ତା’ର ବାପା ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ଶେଷ ଇଚ୍ଛା ଭାବେ ଲିପ୍ସାର ବାହାଘର ଜଣେ ବ୍ୟବସାୟୀଙ୍କ ପୁଅ ସହ ଠିକ୍ କରିଦେଲେ।

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଦୁବାଇରୁ ଫୋନ୍ କଲେ ଲିପ୍ସା କେବଳ କାନ୍ଦୁଥିଲା। ଦିନେ ସେ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଫୋନ୍ ଉଠାଇ କହିଲା, "ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ, ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦିଅ। ମୁଁ ପରିସ୍ଥିତି ପାଖରେ ହାରିଗଲି। ମୁଁ ବାପାଙ୍କୁ ମରିବାକୁ ଦେଇପାରିବିନି। ମୋର ନିର୍ବନ୍ଧ ସରିଯାଇଛି। ତୁମେ ଆଉ ଫେରିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ପାଇବ ନାହିଁ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୫: ଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟ - ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଲାସ

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ଯେଉଁ ଟଙ୍କା ପାଇଁ ସେ ନିଜର ଦିନରାତି ଏକ କରିଥିଲା, ଯେଉଁ ଲିପ୍ସା ପାଇଁ ସେ ବିଦେଶରେ ପଡ଼ି ରହିଥିଲା, ସେ ଆଜି ଅନ୍ୟ କାହାର ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଓଡ଼ିଶା ଫେରିଲା ନାହିଁ। ସେ ଦୁବାଇର ସେହି ବାଲିରେ ନିଜକୁ ହଜାଇ ଦେଲା।

ଆଜି ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ପାଖରେ ବହୁତ ଟଙ୍କା ଅଛି, ସେ ଜଣେ ସଫଳ ବ୍ୟକ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତାର ହସ ହଜିଯାଇଛି। ସେ ଆଜି ବି ଦୁବାଇର ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ବସି ଛତ୍ରପୁରର ସେହି ସ୍ମୃତିକୁ ମନେ ପକାଏ। ସେ ଜାଣିଛି ଲିପ୍ସା ଏବେ ତାର ସଂସାରରେ ଖୁସି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ପ୍ରେମ ସେହି ଦୁବାଇର ମରୁଭୂମିରେ ଏକ ଅଧୁରା ସ୍ୱପ୍ନ ହୋଇ ରହିଗଲା।

ପ୍ରେମର ବିଜୟ: ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଓ ଲିପ୍ସାଙ୍କ ପୁନର୍ମିଳନ

ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଦେଖିଥିଲେ ଯେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଦୁବାଇରେ ଥାଇ ଲିପ୍ସାର ବାହାଘର ଖବର ପାଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟ କେବେ କେବେ ଏମିତି ଖେଳ ଖେଳେ, ଯାହା କେହି କଳ୍ପନା କରିନଥାନ୍ତି।

ସେହି ଚରମ ମୁହୂର୍ତ୍ତ

ଲିପ୍ସାର ବାହାଘର ପାଇଁ ଘର ସଜା ଚାଲିଥାଏ। ବ୍ରହ୍ମପୁରର ସେହି ଗଳି ଆଲୁଅରେ ଝଲସୁଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଲିପ୍ସାର ମନ କେଉଁଠି ଗୋଟେ ଅନ୍ଧାରରେ ହଜି ଯାଇଥିଲା। ସେ କେବଳ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲକୁ ହିଁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିସାରିଥିଲା। ଅନ୍ୟପଟେ ଦୁବାଇରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଶେଷ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲା। ସେ ତା’ର ସବୁ ସଞ୍ଚୟ ଟଙ୍କା ଧରି ଏବଂ କମ୍ପାନୀରୁ ଜରୁରୀକାଳୀନ ଛୁଟି ନେଇ ସେହି ଦିନ ହିଁ ଓଡ଼ିଶା ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଲା।

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ

ବାହାଘରର ଦିନକ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଏୟାରପୋର୍ଟରେ ପହଞ୍ଚିଲା। ସେଠାରୁ ସେ ସିଧା ଛତ୍ରପୁର ନଯାଇ ବ୍ରହ୍ମପୁର ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଲା। ତାର ମନରେ ଗୋଟିଏ ଭୟ ଥିଲା— କାଳେ ସେ ଡେରି କରିଦେବ! ସେ ଲିପ୍ସାର ଘର ସାମ୍ନାରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ନିର୍ବନ୍ଧ କାମ ସରିବା ଉପରେ।

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ସିଧା ଲିପ୍ସାର ବାପାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା। ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଅତିଥି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ତାଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଁ କହିଲା, "ମଉସା, ମୁଁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ। ଦୁଇ ବର୍ଷ ତଳେ ଆପଣ କହିଥିଲେ ମୋ ପାଖରେ କିଛି ନାହିଁ। ଆଜି ଦେଖନ୍ତୁ, ମୁଁ ଦୁବାଇରୁ କେବଳ ଟଙ୍କା ନୁହେଁ, ବରଂ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଛିଡ଼ା ହେବାର ସମ୍ମାନ ନେଇ ଆସିଛି। ମୁଁ ଲିପ୍ସାକୁ ଖୁସିରେ ରଖିବି, ତାକୁ ଅନ୍ୟ କାହା ସହ ବାହା ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।"

ହୃଦୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ

ଲିପ୍ସାର ବାପା ପ୍ରଥମେ ରାଗିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ଆଖିର ଲୁହ ଏବଂ ନିଷ୍ଠା ଦେଖି ସେ ଦୋହଲି ଗଲେ। ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଲିପ୍ସା ପ୍ରଫୁଲ୍ଲକୁ ଭୁଲି ପାରିନାହିଁ। ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ, ଯେଉଁ ପରିବାରରୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିଥିଲା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ପ୍ରେମ ଦେଖି ନିଜ ଆଡ଼ୁ ବିବାହ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ସହମତି ଜଣାଇଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଯେଉଁଠି ମନ ନାହିଁ, ସେଠି ସଂସାର ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ।"

ଏକ ନୂଆ ଆରମ୍ଭ

ଶେଷରେ, ଛତ୍ରପୁରର ପୁଅ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମପୁରର ଝିଅ ଲିପ୍ସାଙ୍କ ହାତ ଗଣ୍ଠି ପଡ଼ିଲା। ଛତ୍ରପୁରର ସେହି ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଥିବା ରାମଚଣ୍ଡୀ ମନ୍ଦିରରେ ଦୁହିଁଙ୍କର ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଆଉ ଦୁବାଇ ଗଲା ନାହିଁ। ସେ ସେହି ଟଙ୍କାରେ ବ୍ରହ୍ମପୁରରେ ଏକ ଛୋଟ ବ୍ୟବସାୟ ଆରମ୍ଭ କଲା।

ଆଜି ସେମାନେ ନିଜର ଛୋଟ ସଂସାରରେ ଖୁବ୍ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଦିନେ କେବଳ ଲୁହ ଥିଲା, ଆଜି ସେଠି ପ୍ରେମର ମିଠା ହସ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଛି।

ଶେଷ କଥା:

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ଏହି କାହାଣୀ ଆଜିର ଯୁବପିଢ଼ି ପାଇଁ ଏକ ଚେତାବନୀ। ପ୍ରେମରେ ଟଙ୍କା ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ସମୟ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ବଳବାନ। ଟଙ୍କା ଆସିଲା ବେଳକୁ ହୁଏତ ସେହି ମଣିଷଟି ଦୂରେଇ ଯାଇଥାଏ, ଯାହା ପାଇଁ ଆମେ ସଂଗ୍ରାମ କରୁଥାଉ।