ସମ୍ପର୍କ । ଓଡ଼ିଆ କବିତା। ଉତ୍ତମ ସୁର

ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କର ମୂଲ୍ୟ ବଞ୍ଚିଥିବା ବେଳେ ବୁଝାଯାଏ ନାହିଁ...

ମା' କହୁଥିଲେ—

"ଧନ ନ ରହିଲେ ଚଳିବ ପୁଅ,

କିନ୍ତୁ ସମ୍ପର୍କ କେବେ ହରାଇବୁନି।"

ସେତେବେଳେ ସେ କଥା ଗପ ପରି ଲାଗୁଥିଲା,

ଆଜି ସେହି କଥା

ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସତ୍ୟ ହୋଇ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛି।

ଗୋଟିଏ ବୃଦ୍ଧ ବାପା...

ପ୍ରତି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଘର ଆଗ ତୁଳସୀ ଚଉରା ପାଖରେ ବସି

ରାସ୍ତାକୁ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲେ।

ଗାଁ ଲୋକ ପଚାରିଲେ—

"କାହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛ?"

ସେ କେବଳ ହସି କହିଲେ—

"ସହରକୁ ଯାଇଥିବା ପୁଅଟା କହିଥିଲା,

'ବାପା... ଏଥର ରଜରେ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବି।'"

ରଜ ଆସିଲା...

ପହିଲି ରଜ ଗଲା,

ରଜ ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଗଲା,

ବାସି ରଜ ବି ଚାଲିଗଲା...

କିନ୍ତୁ ସେ ପୁଅ ଆସିଲା ନାହିଁ।

କେବଳ ଗୋଟିଏ ଫୋନ୍ ଆସିଲା—

"ବାପା... ବହୁତ କାମ ଅଛି,

ଆସନ୍ତା ବର୍ଷ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବି..."

ବାପା କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ...

ଆଖିର କୋଣରେ ଜମିଥିବା ଲୁହକୁ

ଗାମୁଛାରେ ପୋଛିଦେଲେ।

ଆଉ ପରବର୍ତ୍ତୀ ରଜରେ...

ପୁଅ ଆସିଥିଲା,

କିନ୍ତୁ ବାପାଙ୍କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ...

ତାଙ୍କ ଶବକୁ କାନ୍ଧ ଦେବା ପାଇଁ।

ସେଦିନ ପ୍ରଥମ ଥର ପୁଅ ବୁଝିଲା—

ସମୟ ନଥିଲା ନୁହେଁ,

ସମ୍ପର୍କ ପାଇଁ ସମୟ କାଢ଼ିବାର ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା।

ଆଜି ଘର ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି,

କିନ୍ତୁ ଆଙ୍ଗଣରେ ସେ ବାପାଙ୍କ କାଶର ଶବ୍ଦ ନାହିଁ।

ରୋଷେଇ ଘର ଅଛି,

କିନ୍ତୁ ମା'ର ହାତର ପଖାଳର ବାସ୍ନା ନାହିଁ।

ଜୀବନର ଶେଷରେ

ଟଙ୍କା ଆଲମାରୀରେ ରହିଯାଏ,

ଗାଡ଼ି ଗ୍ୟାରେଜରେ ରହିଯାଏ,

କିନ୍ତୁ ମଣିଷ...

କେବଳ ସମ୍ପର୍କର ସ୍ମୃତିକୁ ଧରି ଚାଲିଯାଏ।

ତେଣୁ...

ଯେଉଁ ମା' ଆଜି ବାରମ୍ବାର ଫୋନ୍ କରୁଛନ୍ତି,

ଦିନେ ସେ ଫୋନ୍ ଆଉ ଆସିବ ନାହିଁ।

ଯେଉଁ ବାପା ଆଜି ତୁମ ବାଟକୁ ଚାହିଁ ବସିଛନ୍ତି,

ଦିନେ ସେ ବାଟ ଖାଲି ହୋଇଯିବ।

ସେଦିନ ଆଖିର ଲୁହ ପଚାରିବ—

"ଏବେ କାହା ପାଇଁ କାନ୍ଦୁଛୁ?

ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସମୟ ନଥିଲା,

ନା ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସମୟ ଦେଇନଥିଲୁ?"

ସମ୍ପର୍କ...

ଭଗବାନଙ୍କ ଦେଇଥିବା ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଉପହାର।

ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଲାଗେ,

କିନ୍ତୁ ଗଢ଼ିବାକୁ ବେଳେବେଳେ ଗୋଟିଏ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ କମ୍ ପଡ଼ିଯାଏ।