ସମୟର ଶେଷ ଚିଠି। ଓଡ଼ିଆ କବିତା। ଉତ୍ତମ ସୁର

ସମୟର ଶେଷ ଚିଠି। ଓଡ଼ିଆ କବିତା। ଉତ୍ତମ ସୁର 

କେବେ ଭାବିଛ କି...
ଯେଉଁ ଘରେ ହସର ଶବ୍ଦ ଥିଲା,
ଆଜି ସେଠାରେ କେବଳ ନୀରବତା କାହିଁକି?

ଯେଉଁ ମା' ରାତି ସାରା ଅନିଦ୍ରା ହୋଇ
ଆମ ଜ୍ୱର ଦେଖୁଥିଲେ,
ଆଜି ସେହି ମା'
ଫୋନରେ ମାତ୍ର ଦୁଇ ମିନିଟ କଥା ପାଇଁ
ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି...

ଯେଉଁ ବାପା ନିଜ ଚପଲ ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ
ଆମ ପାଇଁ ନୂଆ ଜୋତା କିଣିଥିଲେ,
ଆଜି ସେହି ବାପା
ପୁଅର ବ୍ୟସ୍ତତାରେ
ନିଜ ଲୁହକୁ ଲୁଚାଇ ହସନ୍ତି...

ସମୟ ବଡ଼ ଅଜବ...

ଯେତେବେଳେ ଲୋକ ଥାଆନ୍ତି,
ସେତେବେଳେ ସମୟ ନଥାଏ।
ଆଉ ଯେତେବେଳେ ସମୟ ମିଳେ,
ସେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ଆଉ ନଥାଆନ୍ତି...

ଗୋଟିଏ ଦିନ ଘରର ସେହି କୋଠରୀ ଖୋଲିବ,
ଯେଉଁଠି ମା'ର ଶାଢ଼ୀର ସୁଗନ୍ଧ ଥିବ,
ବାପାଙ୍କ ଚଷମା ଟେବୁଲ ଉପରେ ଥିବ,
କିନ୍ତୁ...

"ମା'..." ବୋଲି ଡାକିଲେ କେହି ଉତ୍ତର ଦେବେନି।
"ବାପା..." ବୋଲି କହିଲେ କେହି କବାଟ ଖୋଲିବେନି।

ସେଦିନ ଲୁହ ଝରିବ...
କିନ୍ତୁ ସେହି ଲୁହ ପୋଛିବା ପାଇଁ
ସେମାନଙ୍କ ହାତ ଆଉ ନଥିବ...

ତେଣୁ ମନେ ରଖ...

ଶବଦାହ ପରେ କାନ୍ଦିବାଠାରୁ,
ଜୀବନ ଥିବାବେଳେ ଭଲପାଇବା ଅଧିକ ଦାମୀ।

କାରଣ...

ସମୟ କେବେ ଫେରି ଆସେନି,
ଆଉ ଚାଲିଯାଇଥିବା ମଣିଷ
କେବଳ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଯାଏ... 🥀

ଓଡ଼ିଆ କବିତା, ଉତ୍ତମ ସୁର, ସମୟ