ଅଦିନ ବର୍ଷା | ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ | ଉତ୍ତମ ସୁର

ଚାଳ ଘରର ଦୁଃଖ, ଗରିବ ଘରର ବିଭୀଷିକା ଓ ମଣିଷର ଅଧିକାରର କଥା

ଅଦିନ ବର୍ଷା

ଉପଶିରୋନାମ

ଅକାଳରେ ଆସୁଥିବା ବର୍ଷା କେବଳ ମାଟିକୁ ଭିଜାଏ ନୁହେଁ—ସେ ଗରିବର ଛାତିକୁ ଭିଜାଏ, ଚାଳ ଘରର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଭାଙ୍ଗେ, ଆଉ ମଣିଷର ମୌଳିକ ଅଧିକାରକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ।

ପରିଚୟ

ବର୍ଷା ସାଧାରଣତଃ ଆଶାର ପ୍ରତୀକ। ଗ୍ରୀଷ୍ମର ତପନ ପରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷା ଥପଥପି ମାଟିକୁ ଛୁଏ, ମଣିଷର ମନ ମଧ୍ୟ ଭିଜିଯାଏ। ଚାଷୀର ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟେ, ଗଛର ପତ୍ର ଧୋଇଯାଏ, ପୃଥିବୀ ନୂଆ ପ୍ରାଣ ପାଏ। କିନ୍ତୁ ସେଇ ବର୍ଷା ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଭୁଲି ଆସେ, ଋତୁକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି ଅଦିନରେ ନାମେ, ସେତେବେଳେ ସେ କବିତା ରହେନି—ସେ ହୋଇଯାଏ କଷ୍ଟର ଆଖ୍ୟାନ।

ଅଦିନ ବର୍ଷା କେବଳ ପାଣି ନୁହେଁ। ସେ ଗରିବ ଘରର ଭାତ ହାଣ୍ଡିରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଅଶ୍ରୁ। ସେ ଚାଳ ଘରର ଚୁଆଁରୁ ଖସୁଥିବା ଅନିଶ୍ଚିତତା। ସେ ମାଟି ଘରର ଦିଵାଳ ଗଳିଯାଉଥିବା ଭୟ। ସେ ଶିଶୁର ପଢ଼ା ଖାତାରେ ଝରିପଡ଼ୁଥିବା ଅସହାୟତା। ସେ ଗରିବ ମାଆର ଚୁଲିରେ ନ ଜଳୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ନିରବ କ୍ରନ୍ଦନ।

ଏହା ଏକ କାହାଣୀ। କିନ୍ତୁ ଏହା କେବଳ କାହାଣୀ ନୁହେଁ। ଏହା ହଜାର ହଜାର ଚାଳ ଘରର ସତ୍ୟ। ଏହା ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର ଖୋଲା ପୃଷ୍ଠା, ଯାହାକୁ ଆମେ ପ୍ରାୟତଃ ଦେଖୁଛୁ, କିନ୍ତୁ ବୁଝୁନାହୁଁ।

ଅଦିନ ବର୍ଷା: ଏକ ରାତିର କାହାଣୀ

ଗାଁର ନାମ ଥିଲା ଖରିଆପଡ଼ା। ନାମରେ ମାଟିର ଗନ୍ଧ, ଜୀବନରେ ଦୁଃଖର ସ୍ୱାଦ। ସେଠାରେ ରହୁଥିଲେ ଦିନମଜୁର ରଘୁ ଓ ତାଙ୍କ ଘରଣୀ ସୀତା। ଦୁଇଟି ଛୁଆ—ବଡ଼ ପୁଅ ମନୁ, ଛୋଟ ଝିଅ ଗୁଡ଼ିଆ। ମାଟିର ଦିଵାଳ, ଖପରା ଓ ପୁରୁଣା ଟିନ ମିଶା ଛାତ, ଆଉ ତାହାର ଭିତରେ ଛୋଟ ଏକ ଘର—ସେଇଥିଲା ସେମାନଙ୍କ ସମଗ୍ର ସଂସାର।

ଦିନେ ଆକାଶ ଭଲ ଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତେଜ ନଥିଲା, ହାଲୁକା ପବନ ଚାଲୁଥିଲା। ସୀତା ଘର ସାମ୍ନାରେ ଧାନ ଶୁଖାଉଥିଲେ। ମନୁ ଖାତା ଖୋଲି ପଢ଼ୁଥିଲା। ଗୁଡ଼ିଆ ମାଟିରେ ପୁତୁଳି ଘର ବନାଉଥିଲା। ରଘୁ ସକାଳୁ କାମକୁ ଯାଇଥିଲେ—ଆଜି ଇଟ ଭଟ୍ଟିରେ କାମ ମିଳିଥିଲା।

ସବୁ କିଛି ସାଧାରଣ ଥିଲା। ଯେପରି ଗରିବ ଲୋକର ସାଧାରଣ ଦିନ—ସଂଘର୍ଷ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଚାଲିଯାଉଥିଲା।

ସନ୍ଧ୍ୟା ହେବା ସହିତ ଆକାଶର ରଙ୍ଗ ବଦଳିଗଲା। ହଠାତ୍ କଳା ମେଘ ଚାରିଦିଗରୁ ଆସି ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲା। ପବନ ଭାରୀ ହେଲା। ଗଛର ଡାଳି ଡୋଲିଉଠିଲା। ସୀତା ଆକାଶକୁ ଦେଖି ହୃଦୟରେ ଏକ ଅଜଣା ଭୟ ଅନୁଭବ କଲେ।

“ମନୁ, ଧାନଗୁଡ଼ିକ ଭିତରକୁ ନେଇ ଆ,” ସେ ଚିତ୍କାର କଲେ।

ମନୁ ଧାଉଥିବା ଧାନ ବୁହାଇ ଭିତରକୁ ନେଲା। ଗୁଡ଼ିଆ ପୁତୁଳିକୁ ଉଠାଇ ମାଆ ପାଖକୁ ଆସିଲା।

କିଛି ସମୟ ପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ବର୍ଷା।

ପ୍ରଥମେ ହାଲୁକା। ପରେ ଜୋର। ତାପରେ ମୁଷଳଧାରା।

ଘରର ଟିନ ଛାତ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିବା ବର୍ଷାର ଶବ୍ଦ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ହଜାର ଛୋଟ ପଥର ଏକାସାଥିରେ ପଡ଼ୁଛି। କିଛି ମିନିଟ୍‌ ଭିତରେ ଚାଳ ଘରର ପୁରୁଣା ଦୁର୍ବଳତା ଜାଗିଉଠିଲା।

ଏଠାରେ ଚୁଆଁ। ସେଠାରେ ଚୁଆଁ। ତାପରେ ଆଉ ଏକ ନୂଆ ଫାଟ।

ସୀତା ଗୋଟେ ବାଟି ରଖିଲେ। ପରେ ଆଉ ଗୋଟେ। ପରେ ଗାଗରି। ପରେ ହାଣ୍ଡି।

କିନ୍ତୁ ପାଣି ରୁକୁନଥିଲା।

ଘରର ଭିତରେ ମାଟି ଭିଜିଗଲା। କୋଣରେ ରଖା ଚାଉଳ ଥଳିର ତଳ ଭିଜିଗଲା। କାଠ ଭିଜିଗଲା। ଚୁଲି ନିର୍ବାପିତ ହେଲା।

ସୀତା ହଠାତ୍ ମନେପକାଇଲେ—ମନୁର ପୁସ୍ତକ!

ସେ ଧାଇ ଯାଇ ଦେଖିଲେ, କୋଣରେ ରଖା ବହି ଖାତା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ପାଣି ପଡ଼ୁଛି। ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାତିରେ ଧରି ଶୁଖିଲା କୋଣ ଖୋଜିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶୁଖିଲା କୋଣ ଆଉ ଥିଲା ନାହିଁ।

ସେଇ ରାତିରେ ବର୍ଷା କେବଳ ଘରକୁ ଭିଜାଇନଥିଲା। ସେ ସେମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଭିଜାଉଥିଲା।

ଚାଳ ଘର: ଗରିବର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଅସୁରକ୍ଷା

ଯାହାର ପକା ଘର ଅଛି, ସେ ପାଇଁ ବର୍ଷା ରୋମାଣ୍ଟିକ୍। ଚା ଆଉ ପକୋଡ଼ାର ସମୟ। କିନ୍ତୁ ଯାହାର ଚାଳ ଘର, ସେ ପାଇଁ ବର୍ଷା ମାନେ ଯୁଦ୍ଧ।

ଚାଳ ଘରର ଲୋକ ବର୍ଷାକୁ ଭଲପାଉନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ବର୍ଷାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି।

କାରଣ ବର୍ଷା ଆସିଲେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଚିନ୍ତା ହୁଏ— ସେ ଆଜି ରାତିରେ ଘର ରହିବ କି? ସେ ଛାତ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିବ କି? ସେ ଛୁଆମାନେ କେଉଁଠି ଶୋଇବେ? ସେ ଚାଉଳ ଭିଜିଯିବ କି? ସେ ଚୁଲି ଜଳିବ କି? ସେ କାଲି ସକାଳେ ବଞ୍ଚିଥିବା ଜୀବନକୁ ପୁଣି କେମିତି ଆରମ୍ଭ କରିବେ?

ଚାଳ ଘର କେବଳ ଏକ ଘର ନୁହେଁ। ସେ ଗରିବର ସଂଘର୍ଷର ପ୍ରତୀକ। ଏହା ଏକ ଏମିତି ଜୀବନ ଯେଉଁଠି ପ୍ରତିଦିନ ଅନିଶ୍ଚିତ। ଯେଉଁଠି ଛାତ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସୁରକ୍ଷା ନଥାଏ।

ବର୍ଷାର ପ୍ରଥମ ଫୋଟା ପଡ଼ିଲେ ପକା ଘରର ଲୋକ ଜଣାଲା ବନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଚାଳ ଘରର ଲୋକ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି।

ଗରିବ ଘରର ବର୍ଷା: ପାଣି ନୁହେଁ, ପରୀକ୍ଷା

ଅଦିନ ବର୍ଷା ଗରିବ ଘରକୁ ଯେମିତି ଭାଙ୍ଗେ, ସେ କଷ୍ଟ କେବଳ ଦେଖିଲେ ବୁଝିହେବ ନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ ଭିଜିବାକୁ ପଡ଼େ।

ପ୍ରଥମ କଷ୍ଟ—ଭୋକ। କାଠ ଭିଜିଗଲେ ଚୁଲି ଜଳେନି। ଚୁଲି ନ ଜଳିଲେ ଭାତ ହୁଏନି। ଭାତ ନ ହେଲେ ପେଟ ଖାଲି ରହେ। ବର୍ଷାର ରାତିରେ ଗରିବ ଘରର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ—ଭୋକିଲା ପେଟରେ ଘୁମ।

ଦ୍ୱିତୀୟ କଷ୍ଟ—ଭୟ। ସେ ମାଟି ଦିଵାଳ ବର୍ଷାରେ ଗଳିଯାଏ। ଦିଵାଳ କେବେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିବ କେହି ଜାଣେନାହିଁ। ଗରିବ ଲୋକ ବର୍ଷାର ରାତିରେ ଘୁମନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ କେବଳ ପ୍ରଭାତ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ତୃତୀୟ କଷ୍ଟ—ଅପମାନ। ସେ ପାଣି ଘରକୁ ପସିଲେ ସାମଗ୍ରୀ ଉଠାଇ ପଡ଼ୋଶୀ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ। ସେଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ମନରେ ଲାଗିଯାଏ ଋଣୀ ହେବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା।

ଚତୁର୍ଥ କଷ୍ଟ—ଶିଶୁମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ। ସେ ଖାତା ଭିଜେ। ବହି ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ସ୍କୁଲ ଛାଡ଼ିଯାଏ। ଶିକ୍ଷା ଭାଙ୍ଗେ। ଗରିବର ଛୁଆ ପୁଣି ଗରିବ ହୋଇ ବଡ଼ହୁଏ।

ଅଦିନ ବର୍ଷା ଏକ ରାତିରେ କେବଳ ଘର ଭାଙ୍ଗେନି—ସେ ପିଢ଼ି ଭାଙ୍ଗେ।

ସୀତାର ରାତି: ମାଆର ଅସହାୟତା

ସେଇ ରାତିରେ ସୀତା ଦୁଇଟି ଛୁଆକୁ ଆଞ୍ଚଳ ତଳେ ଧରି ବସିଥିଲେ। ଘରର ଚାରିଦିଗରୁ ପାଣି ପଡ଼ୁଥିଲା। ମନୁ ପଚାରିଲା,“ମା, ଆଜି ଭାତ ହେବନି?”

ସୀତା ଚୁପ ରହିଲେ।

ଗୁଡ଼ିଆ କହିଲା, “ମା, ମୋତେ ଭୋକ ଲାଗିଛି।”

ସୀତାର ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଜଣେ ମାଆ ପାଇଁ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ଅସହାୟତା ଆଉ କଣ—ଘରେ ଚାଉଳ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଭାତ ନାହିଁ; କାଠ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଶୁଖିଲା ନୁହେଁ; ଛୁଆ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଖାଇବା ନାହିଁ।

ସେ ଗୁଡ଼ିଆକୁ ଆଞ୍ଚଳରେ ଡାକି କହିଲେ, “ଘୁମିଯା, ପୁଆ। ସକାଳେ ଭାତ ଦେବି।”

କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣୁଥିଲେ, ଏହା କେବଳ ଜଣେ ମାଆର ମିଥ୍ୟା ସାନ୍ତ୍ୱନା।

ସେଇ ରାତିରେ ସୀତା ଆଖିରୁ ଝରୁଥିବା ଲୁହ ଓ ଛାତରୁ ଝରୁଥିବା ପାଣିର ତଫାତ୍ କେହି ବୁଝିପାରୁନଥିଲା।

ମଣିଷର ଅଧିକାର କେଉଁଠି?

ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ—ଏହା କେବଳ ଦରିଦ୍ରତାର କାହାଣୀ କି? ନା। ଏହା ମଣିଷର ଅଧିକାରର କାହାଣୀ।

ଖାଦ୍ୟ ଅଧିକାର। ସେ ବାସସ୍ଥାନ ଅଧିକାର। ସେ ସୁରକ୍ଷା ଅଧିକାର। ସେ ଶିକ୍ଷା ଅଧିକାର। ସେ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ସହିତ ବଞ୍ଚିବାର ଅଧିକାର।

ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ପରିବାର ବର୍ଷାର ରାତିରେ ଛାତ ତଳେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିପାରେନାହିଁ, ସେଥିରେ କେବଳ ପ୍ରକୃତି ଦୋଷୀ ନୁହେଁ—ସମାଜ ମଧ୍ୟ ଦୋଷୀ।

ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମାଆ ଛୁଆକୁ ଭୋକିଲା ପେଟରେ ଘୁମାଏ, ସେଥିରେ କେବଳ ଗରିବି ନୁହେଁ—ବ୍ୟବସ୍ଥାର ବିଫଳତା ଅଛି।

ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଶିଶୁର ବହି ବର୍ଷାରେ ଭିଜିଯାଏ, ସେଥିରେ କେବଳ ପାଣି ନୁହେଁ—ତାଙ୍କ ଅଧିକାର ଭିଜୁଛି।

ମଣିଷର ଅଧିକାର କେବଳ କାଗଜର ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ। ସେ ଜୀବନର ପ୍ରାଥମିକ ଆବଶ୍ୟକତା। ଯେଉଁଠି ଛାତ ନାହିଁ, ସେଠି ଅଧିକାର ଅଧୂରା।

ଅଦିନ ବର୍ଷା ଓ ସାମାଜିକ ବିଷମତା

ଏକେ ବର୍ଷା ଦୁଇଟି ଘରରେ ଦୁଇପ୍ରକାର ଅନୁଭବ ଆଣେ।

ଏକ ଘରରେ—ଚା, ପକୋଡ଼ା, ଫୋନରେ ଫଟୋ, “ଆହା! କେତେ ସୁନ୍ଦର ବର୍ଷା!” ଅନ୍ୟ ଘରରେ—ଚୁଆଁ, ଭୋକ, ଭୟ, ରାତିଭରି ଜାଗରଣ।

ପ୍ରକୃତି ସମାନ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭାବ ସମାନ ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ସାମାଜିକ ବିଷମତାର ସବୁଠାରୁ କଠିନ ଚିତ୍ର।

ଅଦିନ ବର୍ଷା ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କରାଏ—ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବିପଦ ପ୍ରାକୃତିକ ନୁହେଁ, ସାମାଜିକ। ବର୍ଷା ସବୁଘରେ ପଡ଼େ, କିନ୍ତୁ କଷ୍ଟ ସବୁଘରେ ସମାନ ନୁହେଁ।

ଗରିବର ଦୁଃଖ: ଖବର ନୁହେଁ, ଅଭ୍ୟାସ

ପରଦିନ ସକାଳେ ବର୍ଷା ଥମିଗଲା। ଆକାଶ ଖୋଲିଗଲା। ଗାଁର ରାସ୍ତାରେ ପାଣି, ଘର ଆଗରେ କାଦ, ଦିଵାଳରେ ଦାଗ, ମାଟିରେ ଭିଜା ଗନ୍ଧ।

ରଘୁ ଘରକୁ ଫେରି ଦେଖିଲେ—ଏକ କୋଣ ଦିଵାଳ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି। ଚାଉଳ ଅର୍ଦ୍ଧ ନଷ୍ଟ। ଛୁଆମାନେ ଭୋକରେ ନିର୍ବଳ। ସୀତା ଚୁପ।

ରଘୁ କିଛି ସମୟ ନିରବ ରହିଲେ। ପରେ କୁଦାଳ ନେଇ ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଦିଵାଳ ପୁଣି ଗଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ଏହାହିଁ ଗରିବର ଜୀବନ। ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଖବର ହୁଏନାହିଁ।   ସେମାନଙ୍କ କଷ୍ଟ ଶିରୋନାମ ହୁଏନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ ବିପଦ ଟିଭିରେ ଆସେନାହିଁ।

କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଅସାଧାରଣ ନୁହେଁ—ସେ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଯାଇଛି।

ଆମର ଦାୟିତ୍ୱ: ସହାନୁଭୂତି ନୁହେଁ, ନ୍ୟାୟ

ଗରିବଙ୍କୁ କେବଳ ଦୟା ଦରକାର ନୁହେଁ। ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧିକାର ଦରକାର।

 

ସହାନୁଭୂତି ଦିଆଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ନ୍ୟାୟ ଦେବାକୁ ପଡ଼େ।

ସେମାନଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ନୁହେଁ, ସୁରକ୍ଷିତ ଘର ଦରକାର। ସାନ୍ତ୍ୱନା ନୁହେଁ, ଖାଦ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ଦରକାର। ଅଶ୍ରୁ ନୁହେଁ, ସମାନ ଅବସର ଦରକାର।  ଅପେକ୍ଷା ନୁହେଁ, ଅଧିକାରର କାର୍ଯ୍ୟକରଣ ଦରକାର।

ଅଦିନ ବର୍ଷାରେ ଭିଜୁଥିବା ଚାଳ ଘର ଆମକୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରେ—ସଭ୍ୟତାର ଅର୍ଥ କ’ଣ, ଯଦି ଏକ ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଛାତ ପାଉନାହିଁ?

ଉପସଂହାର

ଅଦିନ ବର୍ଷା କେବଳ ଋତୁର ଅସମୟ ନୁହେଁ। ସେ ସମାଜର ଅସମତାର ଆଇନା। ସେ ଦେଖାଏ କିଏ ବର୍ଷାକୁ ଉତ୍ସବ କରେ, ଆଉ କିଏ ବର୍ଷାକୁ ଭୟ କରେ।

ଏକ ପଟେ ବର୍ଷାର ସଙ୍ଗୀତ, ଅନ୍ୟ ପଟେ ବର୍ଷାର ଆକ୍ରନ୍ଦନ। ଏକ ପଟେ ଜଣାଲା ପାଖରେ କଫି, ଅନ୍ୟ ପଟେ ଚାଳ ଘରର ଚୁଆଁ। Uଏକ ପଟେ କବିତା, ଅନ୍ୟ ପଟେ ବଞ୍ଚିବାର ଯୁଦ୍ଧ।

ଅଦିନ ବର୍ଷା ଆମକୁ ଶିଖାଏ—ପ୍ରକୃତିର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବିପଦ ବର୍ଷା ନୁହେଁ, ଅସମାନତା।

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଳ ଘରର ଛାତ ଚୁଇଁବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଆ ଭୋକିଲା ଛୁଆକୁ ଘୁମାଇବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିଶୁର ବହି ବର୍ଷାରେ ଭିଜିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଣିଷର ଅଧିକାରର କଥା ଅଧୂରା ରହିବ।

ଅଦିନ ବର୍ଷା କେବଳ ପାଣି ନୁହେଁ। ସେ ଗରିବର ଅଶ୍ରୁ। ସେ ଚାଳ ଘରର ଭୟ। ସେ ସମାଜର ପରୀକ୍ଷା। ଆଉ ସେ ଆମର ମାନବତାର ପ୍ରଶ୍ନ।

Impotrent Keywords 

ଅଦିନ ବର୍ଷା, ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ, ମାନବ ଅଧିକାର ଲେଖା, ଗରିବ ଘରର ଦୁଃଖ, ଚାଳ ଘର କାହାଣୀ, ଓଡ଼ିଆ ବ୍ଲଗ ପୋଷ୍ଟ, ଦରିଦ୍ରତା ଓ ବର୍ଷା, ଗ୍ରାମୀଣ ଜୀବନ ଓଡ଼ିଆ