ନିରବ ପ୍ରେମର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ( Part -୧) ( ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ ) ଉତ୍ତମ ସୁର

ନିରବ ପ୍ରେମର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ( ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରେମ କବିତା) 

( Part -୧)

ପାତ୍ରପରିଚୟ

ପ୍ରିତେଶ ପଣ୍ଡା - ବ୍ରହ୍ମପୁର ରେ ଜନ୍ମ, ସାଧାରଣ ପରିବାରର ପୁଅ, ବେଳେବେଳେ ଶାୟେରି ଲେଖେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ବ୍ୟାଙ୍କରେ ଚାକିରି କରେ।

ଲିପ୍ସା ନାୟକ - ଏକ ସ୍ଵପ୍ନିଲ ଓ ମଧୁର ସ୍ୱଭାବର ଝିଅ, ବ୍ରହ୍ମପୁର ୟୁନିଭର୍ସିଟିରେ ଗ୍ରାଜୁଏଟ ଛାତ୍ରୀ।

ସ୍ଥାନ - ବ୍ରହ୍ମପୁର ସହର ଓ ୟୁନିଭର୍ସିଟିର ସୁନ୍ଦର ପରିବେଶ।                  

ଏହି ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ ‘ନିରବ ପ୍ରେମର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ’ରେ ପ୍ରିତେଶ ଓ ଲିପ୍ସାଙ୍କର ଅକୁହା ପ୍ରେମ ଓ ଅପେକ୍ଷାର କଥା ଥାଏ। Campus love, suspense, ଓ romantic emotions , ଉତ୍ତମସ୍ୱର,  ପ୍ରେମ କାହାଣୀ, ଓଡ଼ିଆ ରୋମାଣ୍ଟିକ କାହାଣୀ, ଓଡ଼ିଆ ଛୋଟ କାହାଣୀ, ଓଡ଼ିଆ କବିତା କାହାଣୀ, ବରହମପୁର ପ୍ରେମ କାହାଣୀ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ପ୍ରେମ ବିଷୟରେ ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ, Suspense ସହିତ ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ, ଯୁବକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଓଡ଼ିଆ ରୋମାଣ୍ଟିକ କାହାଣୀ ପ୍ରୀତେଶ ଏବଂ ଲିପ୍ସାଙ୍କ ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ, ଓଡ଼ିଆ କ୍ୟାମ୍ପସ୍ ପ୍ରେମ

          ନିରବ ପ୍ରେମର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ

 ଅଧ୍ୟାୟ ୧ – ପ୍ରଥମ ଦେଖା

ସେହି ଦିନ ବ୍ରହ୍ମପୁର ୟୁନିଭର୍ସିଟିରେ ନୂଆ ସେସନ୍ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିଲା। ହଳୁକ ଗରମ ହାଡ଼ି, କ୍ୟାମ୍ପସରେ ମହୁଲ ଫୁଲ ଝରୁଥିଲା।

ପ୍ରିତେଶ ପଢାଶୁଣାରେ ସାଧାରଣ, କିନ୍ତୁ ମନରେ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାର ପିଲା।

ସେ ଦିନ ଲାଇବ୍ରେରିରେ ଗଲା, ହାତରେ ଏକ accountancy ବୁକ୍।

ସେତେବେଳେ ଜଣେ ଝିଅ ଆସିଲା, ତାର ହାତ ସେଇ ବୁକ୍‌ଟା ଦିଅ କହିଲା । ମାତ୍ର ପ୍ରିତେଶ ବୁକ୍ ଟା ଦେଲା ନାହିଁ — ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠି ସେଇ ପୃଷ୍ଠାରେ ସ୍ପର୍ଶ କଲା।

ଲିପ୍ସା ହସିଲା —

“ସାର୍, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ରିଜର୍ଭ ହୋଇଥିଲା।”

ପ୍ରିତେଶ ମୁରୁକି ହସିଲା —

“ତାହେଲେ ତୁମ ପାଇଁ ହେଲା… କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ପୁସ୍ତକ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲି।”

ସେହି ଛୋଟ ଦେଖା, ଦୁହିଁଙ୍କ ମନରେ ଜାଗା ନେଲା।

ସେ ହସ ଓ ସେ ଭିଜା ଆଖି — ଦିନେଦିନେ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଲେଖା ହୋଇଗଲା ଏକ ଅଜଣା କବିତା।

ଅଧ୍ୟାୟ ୨ – ଅନୁଭବ ଓ ଅପେକ୍ଷା

ଦିନ ଗଡିଲା, ସେମାନେ ମିଶିମିଶି ପଢୁଥିଲେ, ଗୋଟେ ଗୋଟେ ହସ ଚାହାଣି ତ ଆଉ କେବେକେବେ ନିରବତା।

ପ୍ରିତେଶ ଅନେକଥର ଚାହିଲା ଲିପ୍ସାଙ୍କୁ କହିବାକୁ —

“ତତେ ଯାହା କହିବାକୁ ମୁଁ ଭାବୁଥିଲି, ସେ କଥା ମନରେ 

ଅଟକି ରହିଗଲା।”

କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଥର ଲିପ୍ସାର ଆଖି ତାକୁ ରୋକିଦେଉଥିଲା।

ଲିପ୍ସା ମଧ୍ୟ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଏକ ଅଜଣା ଭାବ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା —

ସେ ଭାବୁଥିଲା, ପ୍ରିତେଶ ତାକୁ ଭଲପାଏ, କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ସେ କେବେ କହେ ନାହିଁ?

ଲିପ୍ସା ଅପେକ୍ଷା ରେ ଥାଏ କେବେ ପ୍ରିତେଶ ତାକୁ କହିବ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲପାଏ। । ସେ କଥା ଲିପ୍ସା ଭାବୁ ଥାଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୩ – ବିଦାୟର ସନ୍ଧ୍ୟା

ଗ୍ରାଜୁଏସନ୍ ଦିନ।

ସେହି ଦିନ ୟୁନିଭର୍ସିଟି ଚାରିପାଖେ ଫୋଟୋ, ଫୁଲ, ହସ ଓ ବିଦାୟର ଅଶ୍ରୁ।

ଲିପ୍ସା ନୀଳ ସାଡିରେ ଆସିଥିଲା।

ପ୍ରିତେଶ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାଲିଲା — ଆଜି ସେ ଭାବିଲା "ଆଜି ମୁଁ କହିଦେବି, ଆଜି ନହେଲେ ଶାୟଦ କେବେ ନହେବ।"

ସେ ମୁଁହ ଖୋଲିଲା — କିନ୍ତୁ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଲିପ୍ସାଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେ ଡାକିଲେ, ଏବଂ ସେ ହସି ଚାଲିଗଲା।

ପ୍ରିତେଶର ମନ ଖାଲି ହୋଇଗଲା।

ସେ ଭାବୁଥିଲା — “ମୁଁ ଯାହା କହିପାରିନି, ସେ କଥା ଆଜି ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ହେଲା।”

 ଅଧ୍ୟାୟ ୪ – ନୂଆ ଜୀବନ, ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି

ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, ପ୍ରିତେଶ ବ୍ରହ୍ମପୁର ରଏକ ନାସନାଲ ବ୍ୟାଙ୍କରେ ଚାକିରୀ କଲା।

ସେ ବିଶ୍ୱାସ କଲା ଯେ, ଲିପ୍ସା ହୋଇପାରେ ଦୂରରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତାର ସ୍ମୃତି ମୋ ପାଖେ ରହିଛି।

ସେ ରାତିରେ ଡାଏରି ଲେଖୁଥିଲା —

 “ତୋ ନାଁ ହେଉଛି ଏକ ଅନ୍ତର ଲିପି, ଯାହାକୁ ସମୟ ମଧ୍ୟେ ଲିଭାଇ ପାରେନି।”

କିନ୍ତୁ ଏକ ଦିନ ସେ ଦେଖିଲା — ବ୍ୟାଙ୍କରେ ନୂଆ ଖାତା ଖୋଲିବାକୁ ଆସିଛି ଜଣେ ଝିଅ — ନାଁ “ଲିପ୍ସା ନାୟକ”।

ପ୍ରିତେଶ ଚକିତ ହୋଇ ଦେଖିଲା — ସେହି ଆଖି, ସେହି ହସ!

କିନ୍ତୁ ଏବେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ମଙ୍ଗଳସୂତ୍ର ର ଫଟୋ ଦେଖିଲା।

 ଅଧ୍ୟାୟ ୫ – ସତ୍ୟ ଓ ନିରବତା (Suspense Moment)

ପ୍ରିତେଶ ଭାବିଲା ସେ ବିବାହ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ସେହି ରାତିରେ ଲିପ୍ସା ପ୍ରିତେଶ ଙ୍କୁ ମେସେଜ୍ କଲା —

 “ପ୍ରିତେଶ,  ମୋତେ ଚିହ୍ନିଲ କି? ମୁଁ ଚାହୁଁଥିଲି କେବେ ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନା ଆସି କହିବ — କିଛି ଥିଲା କି ମନରେ?”

ସେହି ମେସେଜ୍ ପଢି ପ୍ରିତେଶ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା।

ପରେ ସେ ଆଉ ଏକ ମେସେଜ୍ ଦେଖିଲା —

ପ୍ରିତେଶ ଲିପ୍ସା କୁ ପଚାରିଲା ତୁମେ ବିବାହ କେବେ କଲ।

 ଲିପ୍ସା “ମୁଁ ବିବାହ ହୋଇନି 

ପ୍ରିତେଶ କହିଲା " ଆଉ ସେଦିନ ତୁମ ପାଖରେ ଏକ family ଛବି ଥିଲା । ସେହି ଛବି ରେ ତୁମେ ମଙ୍ଗଳସୂତ୍ର  ପିନ୍ଧି ଥିଲ।'

 ଲିପ୍ସା କହିଲା " ଆରେ ବାବା ! ମୋର ଦାଦାଙ୍କ ବିବାହ ରେ ଫଟୋ ଥିଲା ସେହି ଫଟୋ ।”

ପ୍ରିତେଶର ହୃଦୟ ଜୋରେ ଧଡ଼କିଲା — ସେ ଭାବିଲା “ଅବସର ଫେରିଆସିଛି…”

 ଅଧ୍ୟାୟ ୬ – ଅନ୍ତିମ ଦେଖା

ଅଗାମୀ ଦିନ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମପୁର ୟୁନିଭର୍ସିଟିର ପୁରୁଣା କ୍ୟାମ୍ପସରେ ମିଶିଲେ।

ସେହି ଗଛ ତଳେ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ବୁକ୍ ନେଇ ଦେଖା ହୋଇଥିଲେ।

ଲିପ୍ସା ହସିଲା, ଆଖିରେ ଅଳ୍ପ ଅଶ୍ରୁ।

ପ୍ରିତେଶ ଆଖି ନମାଇ କହିଲା 

 “ମୁଁ ଅନେକଥର ଚେଷ୍ଟା କରିଲି କହିବାକୁ, କିନ୍ତୁ ନିରବତା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଦିୱାର ହୋଇ ରହିଗଲା।”

 ଲିପ୍ସା ହସିଲା —

 “ସେ ନିରବତା ଆଜି ଶବ୍ଦ ହୋଇ ଫୁଲିଯାଉଛି…”

ତାପରେ ଆକାଶରେ ହାଲୁକ ବର୍ଷା ଆସିଲା।

ଦୁହିଁଜଣେ ଭିଜି ହସୁଥିଲେ — ସେହି ପ୍ରଥମ ବର୍ଷା, ସେହି ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମର ଗନ୍ଧ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୭ – ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ (Suspense Ending)

କିଛି ଦିନ ପରେ ପ୍ରିତେଶ ଲିପ୍ସା ଙ୍କୁ ଫୋନ୍ କଲା — କିନ୍ତୁ ନମ୍ବର *“Switched Off”* ଆସିଲା।

ସେ ଜାଣିଲା — ଲିପ୍ସା ହଠାତ୍ ଅନ୍ୟ ସହରକୁ ଯାଇଛି, କୌଣସି ଚିଠି ନାହିଁ, କୌଣସି ସନ୍ଦେଶ ନାହିଁ।

କେବଳ ଏକ ଲିଫାଫା ଆସିଲା — ଭିତରେ ଏକ ପେଜ୍, ତା’ରେ ଲେଖା ଥିଲା —

 “ଯଦି ଭାଗ୍ୟ ଆମକୁ ଆଉ ଥରେ ମିଳେଇଦିଏ,

 ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୋ ନାଁ ନେଇ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିବି।

 ପ୍ରେମ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନି, ତା କେବେ ଦିଗବିଭ୍ରମ ହୋଇ ଲୁଚି ରହେ।”

ସେହି ଦିନ ପ୍ରିତେଶ ଚାନ୍ଦ ଦିଗକୁ ଦେଖିଲା ଓ ହସିଲା —

> “ତୋ ନାଁ ହେବ ମୋର ଶେଷ ପ୍ରାର୍ଥନା…” 

 ✨ ଶେଷ କଥା

କେବେକେବେ ଜୀବନ ଗଳ୍ପ ହୋଇ ରହିଯାଏ,

ଯେଉଁଠି କବିତା ହେଉଛି ଅକୁହା ପ୍ରେମର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ।

ପ୍ରିତେଶ ଓ ଲିପ୍ସାଙ୍କ କଥା — ଏକ ଅନନ୍ତ ଅପେକ୍ଷାର ଗୀତ।

( ଆଗାମୀ ଭାଗରେ ଦେଖିବା ଲିପ୍ସା ର ଆଗମନ । )

Searches Keywords 

ଓଡିଆ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ, ଓଡ଼ିଆ ରୋମାଣ୍ଟିକ କାହାଣୀ, ଓଡ଼ିଆ ଛୋଟ କାହାଣୀ, ଓଡ଼ିଆ କବିତା କାହାଣୀ, ବରହମପୁର ପ୍ରେମ କାହାଣୀ,

ଅବ୍ୟକ୍ତ ପ୍ରେମ ବିଷୟରେ ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ, Suspense ସହିତ ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ, ଯୁବକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଓଡ଼ିଆ ରୋମାଣ୍ଟିକ କାହାଣୀ

ପ୍ରୀତେଶ ଏବଂ ଲିପ୍ସାଙ୍କ ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ, ଓଡ଼ିଆ କ୍ୟାମ୍ପସ୍ ପ୍ରେମ