ଅଲୋଡ଼ା ଅତୀତ। ଓଡ଼ିଆ କବିତା। ଉତ୍ତମ ସୁର

ଏକ ଝିଅର ନୀରବ କାନ୍ଦଣା

ମୋ ହସର ଦାମ କେହି କେବେ ପଚାରିଲେନି,
ସମସ୍ତେ କେବଳ ମୋ ଆଖିର ଲୁହକୁ ଦେଖି କହିଲେ—
"ସମୟ ସବୁ ଠିକ୍ କରିଦେବ..."
କିନ୍ତୁ ସମୟ ତ କେବଳ ଘା'କୁ ପୁରୁଣା କରିଦେଲା,
ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ କେବେ ଶେଷ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।

ବାପାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠି ଧରି ଯେଉଁ ଝିଅ ଚାଲିବା ଶିଖିଥିଲା,
ସେ ଦିନେ ଅଜଣା ଘରର ଦୁଆରେ
ନିଜ ଭାଗ୍ୟର ରାୟ ଶୁଣିଲା।

ମୁଁ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲି,
କିନ୍ତୁ କାହାରି ପାଖରେ ସମ୍ମାନ ନୁହେଁ,
କାହାରି ପାଖରେ ଦାୟିତ୍ୱ ନୁହେଁ,
କାହାରି ପାଖରେ କେବଳ ନୀରବତାର ଏକ ଛାୟା।

କେତେ ରାତି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପଚାରିଛି—
"ମୋ ଦୋଷ କ'ଣ?"
ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ମେଘ ଆଡ଼କୁ ଲୁଚିଗଲା,
ବୋଧହୁଏ ସେ ବି ଉତ୍ତର ଜାଣିନଥିଲା।

କେହି ଲୋଭରେ ସମ୍ପର୍କ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ,
କେହି କ୍ରୋଧରେ ବିଶ୍ୱାସକୁ ହତ୍ୟା କଲେ,
କେହି ପ୍ରେମର ନାମରେ ପ୍ରତାରଣା କଲେ,
ଆଉ ଶେଷରେ ଦୋଷୀ ହେଲା ସେହି ନିର୍ଦୋଷ ଝିଅ।

ମୋ ମା' ଆଜି ବି ଦୁଆରକୁ ଚାହିଁ ରହେ,
ମୋ ବାପା ଆଜି ବି ମୋ ନାମ ଶୁଣିଲେ ଚୁପ୍ ହୋଇଯାନ୍ତି,
କାରଣ ତାଙ୍କ ଝିଅ
ଏବେ କେବଳ ଫଟୋରେ ହସୁଛି।

ମୋ ଅଲମାରୀରେ ରହିଥିବା ଶାଢ଼ୀଟି
ଆଜି ବି ମୋ ସ୍ପର୍ଶ ଖୋଜୁଛି,
ମୋ ଡାଏରୀର ଅଧା ଲେଖା ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ିକ
ଆଜି ବି ଶେଷ ପୃଷ୍ଠାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି।

ମୋ କାହାଣୀ ଶେଷ ହୋଇଗଲା,
କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଦିନ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି
ଆଉ ଗୋଟିଏ ଝିଅର କାହାଣୀ
ସେଇଭଳି ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି...

ଯଦି କେବେ ମୋ ସମାଧି ପାଖରେ ଆସ,
ଫୁଲ ଆଣିବ ନାହିଁ...
କେବଳ ଏତିକି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କର,
ଆଉ କୌଣସି ଝିଅର ଆଖିରେ ଏମିତି ଲୁହ ଆସିବାକୁ ଦେବନି।

"ଅଲୋଡ଼ା ଅତୀତ" କେବଳ ମୋ କାହାଣୀ ନୁହେଁ,
ଏହା ସେହି ସବୁ ନୀରବ ଆଖିର କବିତା,
ଯେଉଁମାନେ କାନ୍ଦିବା ପୂର୍ବରୁ ହସିବା ଶିଖିଥିଲେ,
ଆଉ ବଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ହାରିଯାଇଥିଲେ।