🌺 ପୁରୀର କୁମ୍ଭାରୁଣୀ: ମାଟିର ଦୀପରୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ କୃପା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ (ଭାଗ–୧)

ଭକ୍ତିମୟ କାହାଣୀ | ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ | ଜଗନ୍ନାଥ ଭକ୍ତି

 ପ୍ରସ୍ତାବନା

ଓଡ଼ିଶାର ମାଟିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅନେକ କାହାଣୀ ଭକ୍ତି, ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଆଶାର ଅମର ସନ୍ଦେଶ ବହନ କରେ। ସେହିପରି ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କାହାଣୀ ହେଉଛି “ପୁରୀର କୁମ୍ଭାରୁଣୀ”। ଏହା କେବଳ ଜଣେ ଗରିବ ଝିଅର କାହାଣୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି, ସଂଘର୍ଷ ଓ ଦିବ୍ୟ କୃପାର ଅଦ୍ଭୁତ ଯାତ୍ରା।

ମାଟିର ଝିଅ ମଧୁରା

ପୁରୀ ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ଛୋଟ ଗାଁ ଥିଲା ନୀଳମାଧବପୁର। ଚାରିଆଡ଼େ ସବୁଜ ଧାନକ୍ଷେତ୍ର, ପୋଖରୀ ଓ ନଡ଼ିଆ ଗଛରେ ଘେରା ସେହି ଗାଁରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ ଜଣେ ଗରିବ କୁମ୍ଭାର ଗୋବିନ୍ଦ। ତାଙ୍କ ପରିବାରରେ ଥିଲେ ସ୍ତ୍ରୀ କମଳା ଓ ଏକମାତ୍ର ଝିଅ ମଧୁରା।

ମଧୁରା ସାଧାରଣ ଝିଅ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ ହାତ ମାଟିରେ ଲିପ୍ତ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ମନ ସବୁବେଳେ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଚରଣରେ ରହୁଥିଲା।

ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସେ ଉଠି ପ୍ରଥମେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଛବି ଆଗରେ ଦୀପ ଜଳାଉଥିଲା।

 “ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ... ଆଜିର ଦିନଟି ଭଲରେ କଟୁ।”ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ତାଙ୍କ ଦିନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏଥିଲା। ଏକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱପ୍ନ

ମଧୁରାର ଏକ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା।ସେ ଚାହୁଁଥିଲା ଏକଦିନ ପୁରୀ ଯାଇ ନିଜ ଆଖିରେ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ।କିନ୍ତୁ ଗରିବ ଘରର ଝିଅ ପାଇଁ ପୁରୀ ଯିବା ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ଥିଲା।

ଏକଦିନ ସେ ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା—

“ବାପା, ଆମେ କେବେ ପୁରୀ ଯିବା?”

ଗୋବିନ୍ଦ ଦୁଃଖଭରା ହସ ହସି କହିଲେ—

“ଝିଅ, ପେଟ ଭରିବା ଯେତେବେଳେ କଷ୍ଟ, ପୁରୀ ଯିବା ସେତେବେଳେ ଆକାଶର ତାରା ଧରିବା ପରି।”

ମଧୁରା ହସିଲା।

“ତାରା ଯେତେ ଦୂର ହେଉ, ପ୍ରଭୁ ତ ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛନ୍ତି।”

 ମାଟିର ଅଦ୍ଭୁତ ଦୀପ

ଏକ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମଧୁରା ଏକ ବିଶେଷ ଦୀପ ତିଆରି କଲା।

ସାଧାରଣ ଦୀପ ନୁହେଁ। ସେଥିରେ ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ପଦ୍ମର ସୁନ୍ଦର ନକ୍ଷା ଖୋଦାଇଲା। ଦୀପଟିକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ମା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ—

“ଏହା କାହା ପାଇଁ?”

ମଧୁରା ଧୀରେ କହିଲା—

“ଯେଦିନ ମୁଁ ପୁରୀ ଯିବି, ସେଦିନ ଏହାକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ରଖିବି।” ସେହି ଦୀପ ତାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ପ୍ରତୀକ ହୋଇଗଲା।

ସଂଘର୍ଷର ଆରମ୍ଭ

କିଛି ଦିନ ପରେ ଗୋବିନ୍ଦ ହଠାତ୍ ଗୁରୁତର ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ଜ୍ୱର ଏତେ ବଢ଼ିଗଲା ଯେ ସେ ଆଉ ଚାକ ଘୁରାଇ ପାରୁନଥିଲେ। ଘରର ଆୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା।

କମଳା କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ—

“ଏବେ ଆମେ କେମିତି ବଞ୍ଚିବୁ?”

ମଧୁରା ଦୃଢ଼ କଣ୍ଠରେ କହିଲା— “ମା, ଭୟ କରନି। ଜଗନ୍ନାଥ ଆମ ସହ ଅଛନ୍ତି।”

ସେ ନିଜେ ଚାକ ପାଖରେ ବସି ମାଟିର ପାତ୍ର ବନାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲା।ଦିନେ କାମ, ରାତିରେ ବାପାଙ୍କ ସେବା।ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ତିଆରି ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବଜାରରେ ଲୋକପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।

ସ୍ୱପ୍ନରେ ଆସିଲା ଏକ ଦିବ୍ୟ ଡାକ

ଏକ ରାତିରେ ମଧୁରା ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲା।

ସେ ଦେଖିଲା—

ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶାଳ ଆଲୋକ ଜଳୁଛି। ସେହି ଆଲୋକର ମଝିରେ ଏକ ନୀଳଚକ୍ର ଘୂରୁଛି।

ହଠାତ୍ ଏକ ମଧୁର କଣ୍ଠ ଶୁଣାଗଲା—

 “ମଧୁରା... ତୋର ଦୀପ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବ।”

ସେ ଚମକି ଉଠି ବସିଲା।ହୃଦୟ ଜୋରରେ ଧଡ଼କୁଥିଲା।

ସେ ବୁଝିପାରୁନଥିଲା—

ଏହା ସ୍ୱପ୍ନ ନା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସଙ୍କେତ।

ପୁରୀ ଯିବାର ସଂକଳ୍ପ

ପରଦିନ ସକାଳେ ସେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲା— “ଏବେ ଯାହା ହେଉ, ମୁଁ ପୁରୀ ଯିବି।” ମା ପ୍ରଥମେ ଭୟ ପାଇଲେ। “ଏତେ ଦୂର ଏକା ଯିବୁ?”

ମଧୁରା ଉତ୍ତର ଦେଲା—“ମୁଁ ଏକା ନୁହେଁ ମା। ପ୍ରଭୁ ମୋ ସହ ଅଛନ୍ତି।” ସେ ନିଜ ହାତରେ ତିଆରି କରା ଦୀପଟି ନେଲା।

ମାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଲା। ଆଉ ଖାଲି ପାଏଁ ପୁରୀ ଅଭିମୁଖେ ବାହାରି ପଡ଼ିଲା।

ରହସ୍ୟମୟ ସାଧୁ

ଦୁଇଦିନ ଧରି ଚାଲିବା ପରେ ମଧୁରା ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ପାଖରେ ବିଶ୍ରାମ ନେଉଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ସାଧୁ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସି ଠିଆ ହେଲେ। ଧଳା ଦାଢ଼ି, ଚମକୁଥିବା ଆଖି, ମୁହଁରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶାନ୍ତି।

ସାଧୁ ପଚାରିଲେ—

“ମା, କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ?” 

“ପୁରୀ।”

“ଏକା?”

ମଧୁରା ହସି କହିଲା—

“ମୁଁ ଏକା ନୁହେଁ। ମୋ ସହ ଜଗନ୍ନାଥ ଅଛନ୍ତି।”

ସାଧୁ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ।

ତାପରେ ନିଜ ଝୋଳାରୁ ଏକ ଛୋଟ ତୁଳସୀ ମାଳା କାଢ଼ି ଦେଲେ। “ଏହାକୁ ରଖ। ଯେତେବେଳେ ମନ ଭାଙ୍ଗିଯିବ, ଏହାକୁ ଦେଖିବୁ।” ମଧୁରା ଭକ୍ତିର ସହିତ ମାଳାଟି ଗ୍ରହଣ କଲା। କିନ୍ତୁ ସେ ପାଣି ଆଣିବାକୁ ଘୁରି ଦେଖିଲା—

ସାଧୁ ସେଠାରେ ନଥିଲେ।ଚାରିଆଡ଼େ କେହି ନଥିଲେ।

ମନେ ହେଉଥିଲା ସେ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।

ମଧୁରାର ମନରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—

“ସେ ସତରେ ସାଧୁ ଥିଲେ... ନା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୂତ?"

 ଉପସଂହାର (ଭାଗ–୧)

ମଧୁରାର ଯାତ୍ରା ଏବେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି।

ସାମ୍ନାରେ ଅଛି ଦୀର୍ଘ ପଥ, ଅନେକ ପରୀକ୍ଷା ଓ ଏକ ଅଲୌକିକ ରହସ୍ୟ।

ସେ କି ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇବ?

ସେହି ରହସ୍ୟମୟ ସାଧୁ କିଏ ଥିଲେ?

ମାଟିର ଦୀପ କି ସତରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପହଞ୍ଚିବ?

👉 ଭାଗ–୨ ରେ ପଢ଼ନ୍ତୁ: “ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ କୃପା ଓ କୁମ୍ଭାରୁଣୀର ଚମତ୍କାର”।