ଭାଇ ଭଉଣି। ଓଡ଼ିଆ କବିତା। ଉତ୍ତମ ସୁର

ମଣିଷତ୍ୱର ଏକ ସତ୍ୟ କାହାଣୀ ଆଧାରିତ କବିତା

 

ଶୀର୍ଷକ: "ଭଉଣୀର ରାଖୀ, ଭାଇର ନିରବତା"

ଜନ୍ମର ପ୍ରଥମ କାନ୍ଦଣାରେ,

ଏକ ଘରରେ ଦୁଇଟି ହସ ଫୁଟିଥିଲା।

ଜଣେ ଥିଲା ଭାଇ ଆଉ ଜଣେ ଥିଲା ଭଉଣୀ,

ସେହି ହସରେ ଥିଲା ଅସୀମ ଭଲପାଇବା।

ମାଟି ଘରର ସେ ଛୋଟ ଆଙ୍ଗଣରେ,

ଏକାସାଙ୍ଗେ ସ୍ୱପ୍ନ ବୁଣିଥିଲେ ଦୁହେଁ।

ଭଉଣୀ ହାରିଗଲେ ଭାଇ କାନ୍ଦୁଥିଲା,

ଭାଇ ପଡ଼ିଗଲେ ଭଉଣୀ ହାତ ବଢ଼ାଉଥିଲା।

ସମୟ ବଦଳିଲା…

ଘରର ଦୁଆର ଖୋଲା ରହିଲା,

କିନ୍ତୁ ମନର ଦୁଆର ଧୀରେ ଧୀରେ ବନ୍ଦ ହେଲା।

ବାହାଘର ଦିନେ ଭଉଣୀ ବିଦାୟ ନେଲା,

ଲୁହରେ ଭିଜିଗଲା ସମଗ୍ର ଆକାଶ।

ଭାଇ କହିଥିଲା—

"ତୁ ଯେଉଁଠି ରହିବୁ, ମୁଁ ସବୁବେଳେ ତୋ ପାଖରେ ରହିବି।"

ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ କଟିଗଲା…

ରାଖୀ ଆସୁଥିଲା,

କିନ୍ତୁ ହାତରେ ସୁତା ବାନ୍ଧିବାକୁ ସମୟ ରହିଲାନି।

ମୋବାଇଲର ଏକ "Happy Raksha Bandhan"

ସମ୍ପର୍କର ଗଭୀରତାକୁ ଲୁଚାଇଦେଲା।

ଏକଦିନ ଫୋନ୍ ବାଜିଲା…

ସେପଟୁ ଶବ୍ଦ ଆସିଲା—

"ଆପଣଙ୍କ ଭାଇ ଆଉ ନାହାନ୍ତି…"

ଭଉଣୀର ହାତରେ ରାଖୀ ଥିଲା,

କିନ୍ତୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ହାତ ନଥିଲା।

ସେ ଦୌଡ଼ିଗଲା,

କିନ୍ତୁ ଭାଇ ଶୋଇଥିଲା ନିରବ ହୋଇ।

କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହୁଥିଲା—

"ଭାଇ… ଆଉ ଥରେ ଉଠ।

ଏଥର ଝଗଡ଼ା କରିବିନି,

କିଛି ମାଗିବିନି,

କେବଳ ଏଇ ରାଖୀଟା ବାନ୍ଧିଦେବି…"

କିନ୍ତୁ ସମୟ କାହା ପାଇଁ ଅଟକେ ନାହିଁ।

ମୃତ୍ୟୁ କାହାର ଅପେକ୍ଷା କରେ ନାହିଁ।

ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେ ରାଖୀ ଆଲମାରୀରେ ରହିଛି,

ପ୍ରତିବର୍ଷ ଭଉଣୀ ତାକୁ ଦେଖି କାନ୍ଦେ।

କାରଣ ସେ ବୁଝିଗଲା—

ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଅନୁତାପ ହେଉଛି,

ଯାହାକୁ ଭଲପାଉଛୁ,

ତାକୁ ସମୟ ଥିବାବେଳେ ଭଲପାଇବା କହିପାରିବା ନୁହେଁ।

ଭାଇ-ଭଉଣୀର ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ରକ୍ତର ନୁହେଁ,

ସେ ହେଉଛି ସ୍ମୃତି, ତ୍ୟାଗ, ସୁରକ୍ଷା ଓ ନିରବ ପ୍ରେମର ଅମର ବନ୍ଧନ।

ବାର୍ତ୍ତା:

ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ଭାଇ କିମ୍ବା ଭଉଣୀ ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଅହଂକାରକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ। ଏକଥର ଫୋନ୍ କରନ୍ତୁ, ଏକଥର ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତୁ। କାରଣ କିଛି ସମ୍ପର୍କ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ପୁଣି ଜୋଡ଼ା ହୁଏନି, ଆଉ କିଛି ଲୋକ ଚାଲିଗଲେ କେବେ ଫେରିଆସନ୍ତି ନାହିଁ।*