ଆଖିର ଲୁହ। ଓଡ଼ିଆ କବିତା | ଉତ୍ତମସୁର

🌧️ ଆଖିର ଲୁହ 🌧️

ନିରବ ରାତିର ଗଭୀର ଅନ୍ଧାରେ

ଏକାକୀ ବସି କାନ୍ଦେ ମୋର ମନ

ଯାହାକୁ ନିଜର ବୋଲି ଭାବିଥିଲି

ସେ ଆଜି ହୋଇଗଲା ପର ଜଣ।।

ଚନ୍ଦ୍ରହୀନ ସେ ଆକାଶ ତଳେ

ସ୍ମୃତିର ପବନ ବହେ ଧୀରେ

ଆଖିର କୋଣେ ଜମିଥିବା ଲୁହ

ନିରବେ ଝରେ ଧାରା ଧୀରେ।।

ବର୍ଷା ଭିଜା ସେ ପୁରୁଣା ପଥେ

ତୁମ ସହିତ ଚାଲିଥିଲି ଯେଦିନ

ଆଜି ସେ ପଥ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ

ମୋତେ ପଚାରେ — “କେଉଁଠି ସେ ଜଣ?'

କେତେ ସ୍ୱପ୍ନ ଗଢ଼ିଥିଲି ମୁଁ

ସୁନାର ଏକ ଛୋଟ ଘର

ଭାଗ୍ୟର କଠୋର ଝଡ଼ ଆସି

ଭାଙ୍ଗିଦେଲା ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନ ମୋର ।।

ଅଭିମାନର କଳା ମେଘେ

ଢାକିଦେଲା ସବୁ ଆଶା ଆଲୋକ

ମନ ଆକାଶେ ଦୁଃଖର ବିଜୁଳି

ଛିଣ୍ଡିଦେଉଛି ଜୀବନର ଲୋକ।।

ତୁମ ହସର ସେ ମିଠା ସ୍ୱର

ଆଜି ବି ଶୁଣେ ନିରବ ପବନେ

କିନ୍ତୁ ତୁମେ ନାହଁ ପାଖରେ ଆଜି

ରହିଗଲି ମୁଁ ଏକା ଜୀବନେ।।

ହସିବାକୁ ଆଜି ଭୟ ଲାଗେ

ହସରେ ଲୁଚେ ଦୁଃଖର ଛାୟା

ମନର ଘାଁକୁ କିଏ ବୁଝିବ

ସବୁଠି ମିଳେ କେବଳ ମାୟା।।

ଦୀପ ଭଳି ଜଳିଲି ସଦା

ଅନ୍ୟର ପଥକୁ ଆଲୋକ ଦେବାକୁ

ଶେଷରେ ନିଜ ଜୀବନ ମୋର

ପଡ଼ିରହିଲା ଅନ୍ଧାର ଭିତରକୁ।।

ଆଖିର ଲୁହ କହେ ନିରବେ

ହୃଦୟର ଅକୁହା କଥା

ଭଙ୍ଗା ମନର ଦୁଃଖ ଯେତେ

କହିଲେ ମିଳେନି ବ୍ୟଥାର ଶେଷଟା।।

କେବେ ଯଦି ଫେରିଆସ ତୁମେ

ଏଇ ନିରବ ହୃଦୟ ଦ୍ୱାରେ

ଦେଖିବ — ଆଖିର ସବୁ

 ଲୁହପଥର ହୋଇଛି ଅପେକ୍ଷାରେ… 💔 

ଲୁହପଥର ହୋଇଛି ଅପେକ୍ଷାରେ… 💔